İşi artık "dağlara vurdum kendimi" boyutuna getirdik ise vay halimize. Resmen ve fiilen "duman olmuşuz biz ağlayanımız yok" demektir.  
Bu saatten sonra ne diyelim, akıl ve mantık bir yere kadar. Kendimizi fazla kasmadan, yaşamdan payımıza düşeni almaya gayret edelim. Dağlara vurma tezinden de vazgeçelim artık, dostlarım.
Zaman kısıtlı, vakit geç, yapılacak iş ise çok
...
..
.
Şarkısı falan var mı? bilemiyorum ama bu saatte iyi gider diye düşündüm.
...
..
.

---

...
..
.

Ablacığım, sen özgür kız modunda dolaşıp bize imaj satıyorsun ama arkanda profesyonel bir ekip olmadan da aynı duruşu gösterebiliyor musun? bir görelim. Kusura bakma, içimden geçen şu bize martaval okuma.  
Neyse emek desen var diyelim biz işin sonunda

Bu adil olmayan düzen ne zaman biter, kim bilir?
Dün daha dünde kalmamışken,
Acılar hâlâ sıcak,
Gözyaşları kurumamışken
Ne gelir ki insanın elinden?
Zaman ilerler sanılır ama yük yerinde durur,
Hesap sorulmamış her haksızlık
Bir sonrakine zemin hazırlar.
Yara kabuk bağlamaz,
Çünkü adalet geciktikçe kanamaya devam eder.
İnsan bekler...
Belki bir ses, belki bir kırılma,
Belki de her şeyi yerinden oynatacak
Küçük ama gerçek bir cesaret anı.
Ama o an gelmeyince
Soru aynı yerde asılı kalır,
Bu düzen ne zaman değişir?
...
..
.
...
..
.

Ankara'nın bu soluk, gri ve insanın üzerine çöken kasvetli havası, adeta grup olarak bizi böyle bir çalışmaya yönelten görünmez bir el oldu. Şehrin bitmeyen bulutları, soğuk rüzgârları ve betonun arasına sıkışmış hayatlar, ruhumuza işlemiş bir ağırlık bıraktı. Bu atmosfer, yalnızca bir arka plan değil, ürettiğimiz müziğin bizzat kendisine dönüşen bir duygu hâline geldi.
Tema olarak seçilen tüm şarkılar, kurgusal bir anlatıdan ziyade yaşanılanların, tanıklık edilen hikâyelerin ve içimizde biriken gerçeklerin temsilidir. Her parça, susulan anların, bastırılan öfkenin, kaybolan umutların ve hâlâ direnen inancın bir yansımasıdır. Söylenen her söz, atılan her riff ve yükselen her ritim, bu gri coğrafyada var olma mücadelesinin bir kaydı gibidir bir bakıma.
Bu çalışma, sadece müzikal bir üretim değil, Ankara'nın ruhuyla yüzleşmenin, kendi iç dünyamızdaki çatlakları sesle onarmaya çalışmanın bir yoludur. Kısacası, bu şarkılar yaşanmışlıkların gölgesinde şekillenmiş, samimi ve kaçınılmaz bir anlatının dışavurumudur.

Merhaba,
Amerika'da başladığım tır mesleği yalnız çekilmediğinden size hiç merak etmediğiniz şeyler anlatmak için sizi de yanıma almaya karar verdim.

Diyor Büşra...

Bayan tır şöförleri için ayakta işeme aparatını da hayatımda ilk gördüm bu video da...

İyi seyirler.


Bu-da bir diğer çilekeş hanım

Yeni yılın yeni güzelleri. Yeniliğe açık yeni şekerler, selamlar, hoş geldiniz...

Bu akşam kafa kırmaca yok 

Yeni yıl uğuruyla güzelliği ile gelsin hepimize. Gönlümüzce olsun yaşam dileğimdir...

Ne istiyorsanız o olsun.

Yalnız dikkat edin, dilekler hakkaniyetli, gerçekleşenler adil olsun. Bilirsin ki bir başka yaşamların üzerine inşaat yapılmaz, kaçak yapıya izin verilmez, burnunuzdan fitil fitil gelir. Şişeden çıkan cin-den akıllı tercihlerle dilekler yapın. Diyom yani nacizane 


Seviliyorsunuz bunu bilin...

Bak arkadan biri soruyor şarkısı var mı bunun ?

Var ulan var 

Dağlar bizimdir


 

Sağlığın yerindeyse ve Aşk varsa zaten görmezsin kusurları hayat çok güzel olur. Sevdiğin bir iş ve parada bunların süsü olur. Yeni yılda eksik olan parçaların tamamlaması ümidiyle nice senelere.

Okuduğum en anlamlı kutlama yazısıydı bu. Yüreğine sağlık @Nesly Su

Yalanlarıyla yüzleşir insan er geç ve bedelini öder. En kötüsü kendimize söylediğimiz yalanlardır. Bedeli en ağır olanlar bunlardır. Ömrünü yer insanın. Acımasız ve soğuk zamanın hükmündedir.
Bedelini ödeyenler de mutlu mu diye sormak lazım. Bence değiller. Ondan zaten devam yalanlarımız.

Yeni yılın forumumuza güzel gelmesini diliyorum. Sağlık olsun , para olsun , anlam olsun , aşk olsun , huzur olsun , iş olsun . Mutlu yıllar arkadaşlarım .

Madem ki konuyu nice yıllara diyerek bağladın. O halde buradan devam edelim.

Dünyaya, ülkeme ve forumdaşlarıma nice nice güzel bir yıl diliyorum. Gönlünüzce olsun herşey...

 

Ailede başlayan, çocukluğunda maruz kaldığı şiddet nedeniyle öfke yumağına dönüşmüş insanlar vardır.
Herkesin etrafında vardır böyleleri.
Söylediğiniz en küçük sözde bile patlamaya hazır bir bomba gibi dolaşır,
herkese ve her şeye düşman kesilirler.
Bana göre bunun sebebi, o kişiyi bu hâle getiren çevredir hatta özellikle de ailesidir.
Asıl yoldan çıkaran, yanlışla doğruyu birbirine karıştırmasına neden olan aile yapısıdır.
Kişi, ailesinden gördüğünü doğru sanmış, bunu öğrenmiş ve hayatı boyunca da bu şekilde davranmıştır.
İşin özeti budur esasında.
Uzak durmak icap eder...