Bazen kendimi, insanlardan örülmüş görünmez duvarların arasında sıkışıp kalmış gibi hissediyorum. Kalabalıkların içinde yalnız, seslerin arasında sessiz...
Tam nefes alamadığımı sandığım o anlarda ise hiç beklemediğim bir yerden uzanıyor bana bir el.
O elin adı, Shera'nın hatırasıdır işte.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Onu düşünmek, geçmişe takılıp kalmak değil, aksine yeniden hayata tutunabilmek demek benim için.
Bir gülümsemesi, yarım kalmış bir cümlesi, birlikte güldüğümüz sıradan bir anı bile
bugün hâlâ yolumu aydınlatmaya yetiyor.
İnsan bazen bir ömrü değil, bir hatırayı yaşarmış.
Ben de Shera'yı tam böyle yaşıyorum galiba.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Adı "Sehera" olmasaydı ne değişirdi ki?
İsimler sadece insanların birbirine sesleniş biçimi değil mi?
Asıl anlamı veren, o ismin ardında bıraktığı iz işte.
Onun adı Shera'ydı.
Fakat ne zaman o isim anılsa, kulaklarımda önce sevgi yankılanır, sonra özlem, en sonunda ise tarifsiz bir aşk kokusu yayılır etrafıma ondan kalan.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Bazı insanlar yaşarken sevilir, bazıları ise gittikten sonra bile sevgiyi öğretmeye devam edermiş.
Shera, benim için işte o insanlardan biri oldu.
Hatıraları yalnızca geçmişi anlatmıyor, bugünüme dokunuyor, yarınlarıma umut bırakıyor.
Her anısı, hayatın telaşı içinde unutmaya başladığım güzel duyguları yeniden hatırlatıyor diyebilirim.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Belki bu yüzden onun adını her andığımda içimde buruk ama huzurlu bir tebessüm beliriyor.
Çünkü Shera, sadece bir isim değildie benim adıma dostluğun, sadakatin, sevginin ve yarım kalmış cümlelerin en güzel karşılığı olarak yaşamaya devam ediyor.
İnsanlar gider, zaman geçer, şehirler değişir...
Ama bazı hatıralar vardır ki, kalbin en sessiz köşesinde ömür boyu yaşamayı sürdürür.
Shera'nın hatırası da işte tam orada,
en derinde,
en gerçek hâliyle,
hâlâ hayatıma dokunmaya devam ediyor.
İnsandan örülmüş duvarlar içinde yaşasam da...
...
..
.

...
..
.
...
..
.