Nerede Kalmıştık

Gecenin kadife örtüsü şehrin üzerine yavaşça serilirken, o kadın evinin kapısını sessizce kapattı.
Sokak lambaları, sanki onu tanıyormuş gibi titreyerek yandı.
Ay gökyüzünde eski bir dost gibi bekliyordu.
Ve yürümeye başladı.
...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.
Gecenin sessizliğinde yürürken ben,
Ay ışığı vurur yıpranmış tenime.
Yorgun adımlar, unutulmuş yollar,
Kalbim fısıldar usulca,
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
.
.

...
..
.

...
..
.
Bir zamanlar bu sokaklarda yalnız yürümüyordu. Sağ yanında yürüyen bir gölge vardı. Parmakları bazen birbirine değmeden yürürlerdi, çünkü bazı sesler dokunmaya ihtiyaç duymazdı. Şimdi ise kendi adımlarının sesi bile yabancı geliyordu. Ay ışığı yüzüne vurduğunda, sadece bugünü değil, kaybettiği tüm dünleri de aydınlatıyordu.
Sokağın köşesindeki bar hâlâ oradaydı.
Kapısı eski, tabelası solgundu.
Ama içeride hâlâ aynı hikâyeler yaşlanıyordu.
Kapıyı itip içeri girdi.
Barın içi loştu.
Hava eski şarkıların ve yarım kalmış cümlelerin kokusunu taşıyordu.
Kimse ona bakmadı.
Çünkü bazı yalnızlıklar görünmez olurmuş.
Bar taburesine oturdu.
...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.
Fırtına gibi geçer zaman, iz bırakmadan,
Dumanlı barlarda çözülür anılar.
Gitar ağlar, davul vurur içimde,
Ve ruhum sorar yine, ve
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.
Bir zamanlar bu barda bir sahne vardı. Ve o sahnede, ışığın altında duran bir kadın. Gitarı omzunda, gözleri onun gözlerinde. Her nota, sadece onun için çalınıyor gibi hissederdi. İnsan bazen bir şarkının içinde yaşayabilir. Ve bazen bir şarkı bittiğinde, hayat da biter. Barmen önüne bir kadeh bıraktı. Hiçbir şey söylemedi. Çünkü bazı insanlar ne içtiğini değil, neyi unutmaktan korktuğunu içer. Kadın kadehi eline aldı ama içmedi. Camın içindeki yansımasına baktı. Orada hâlâ o eski kadının izleri vardı.
...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.
Rüzgar savurur yarım kalmış hayallerimi,
Gece eski isimleri fısıldar kulağıma.
Her nota bir yara, her akor bir vedadır,
Dudaklarım titrer, ve
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Bir gece gitmişti.
Hiç veda etmeden.
Sadece bir gitar bırakmıştı geride.
Ve yarım kalmış bir cümle gibi eksik bir sessizlik.
O günden sonra kadın hiçbir şarkıyı sonuna kadar dinleyemedi.
Çünkü bazı melodiler insanın içini açmaz, insanın içini yok eder.
Barın köşesinde eski bir gitar duruyordu.
Kimse çalmıyordu.
Kimse dokunmuyordu.
Çünkü bazı eşyalar da yas tutar.
Kadın yavaşça ayağa kalktı.
Gitara doğru yürüdü.
Parmakları tellerin üzerine yaklaştı ama dokunmadı.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Sokak lambaları düşer gözlerime,
Gölgeler geçer, kimse durmaz artık.
Her melodide eksilen bir parçam var,
Ve ben kaybolurum ve bir kez daha,
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Bir zamanlar kendisi de sahnedeydi.
O şarkı söylerdi, o çalardı.
Birbirlerinin eksik yerlerini tamamlarlardı.
Şimdi ise sadece eksik vardı.
İnsan bazen bir kişiyi değil, o kişiyle olduğu halini kaybeder derler.
Ve en çok da onu özler.
Barın kapısı açıldı.
Soğuk bir rüzgar içeri girdi.
Kadın gözlerini kapattı.
Bir anlığına, onun geri döndüğünü hissetti.
Ama gözlerini açtığında sadece boşluk vardı.
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Son bir nefeste susar tüm enstrümanlar,
Boşlukta kırık bir gitar sesleri.
Karanlığın içinden yalnız bir kadın sesi doğar,
Bir fısıltı gibi, son kez der ki,
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
..
.

...
..
.
Kadın gitarın tellerine hafifçe dokundu.
Tek bir nota çaldı.
O nota, geçmişten bugüne uzanan ince bir köprü gibiydi.
Gülümsedi.

Çünkü anladı ki, Bazı hikâyeler kaldığı yerden devam etmez.
Ama bazı sorular, insanın içinde sonsuza kadar yaşamaya devam edermiş.
Kadın gitarı yerine bıraktı.
Kadehini masada bıraktı. Ve geldiği gibi sessizce çıktı.
Gece onu tekrar içine aldı. Ay hâlâ oradaydı.
Ve şehir, onun sorusunu saklamaya devam etti,
"Nerede kalmıştık?"
...
..
.

...
..
.