Kayıplarım oldu benim de. Kimi gerçekten gitti. Kimi içimde öldü.
Ama en çok kendimi kaybetmekten korkuyorum şimdi. Sonra en sevdiklerimi.
Çünkü kendimi kaybedersem hepsi gidecek.

Doğarız ölürüz ve tekrar doğarız. Ruh ölümsüzdür bence. Yaptıklarımız bir sonraki hayatımızı şekillendiriyor. Hangi dünyada ne olarak doğup nasıl bir hayatımız olacağını asla bilmiyoruz. İşte cennet veya cehennem budur.
Ben buna inanıyorum. Dinler falan filanlar anlamsız kısa hayatlarımıza bir anlam yüklemek için inanç yolları. Ben hiç birine inanmıyorum artık. Çünkü hepsi insanlar tarafından uydurulmuş...

Biz insanları özel kılan şey ise aşktır. Ve bu sende sonsuz sevgili @Nesly Su
Saygıyla eğiliyorum ve tekrar kavuşmanızı diliyorum.
Ama acele etme dostum .

 

Bugün bu başlığı buraya açmamın sebebi nostalji yapmak değil.
Burası bir forum yarın hepimiz bu hesaplardan silinip gideceğiz.
Sizden ricam bu başlığın altına kaybettiğiniz ya da bir gün kaybetmekten korktuğunuz biri için tek bir cümle bırakın.
Bu başlık bizim dijital taşa kazıdığımız anıtımız olsun.
 

Nadia inan ki sen böyle düşününce insan kendi çocukluğunu sorgulamaya başlıyor.  Bizim zamanımızda seçenekler menüsü yoktu ki  Ama olsun, ot gibi büyüdük diye hayatı da ot gibi geçirmek zorunda değiliz.    Bence önemli olan insanın kendini şimdi tanıyabilmesi ve neyi neden yaşadığını sorgulayabilmesi. Gençlerin bilgiye daha kolay ulaşması gerçekten büyük şans. Biz de kendi dönemimizin şartlarıyla elimizden geleni yapmışız. Bu da bir gerçek yani değil mi 
Ömür geçmiş olabilir ama daha fragmanı bile bitmedi. 

Bunu öğrenince benim aklıma gelenler şunlar oldu.

Malum şimdilerde LGBTİ+ lar hetero olanları özendirme ile suçlanıyor ve cezalar alıyor ...

Eee bize çocukluğumuzdan beri her yerde her an dayatılan hetero olma kavramı ?

Bu durumu kendi içimizde farkında olmadan kabul edip yaşamış olamaz mıyız ?

Ömür geçti ya neyse ... Şimdiki gençler çok şanslı bence. Her şeyi kolayca öğrenebiliyorlar.

Ot gibi büyümüşüz abla ... Ne diyim

Düzeliyor ve aramızda en yakın zamanda olacak merak etmeyin...
 

Bir benzetme üzerinden söze başlamak ve yorum yapmak istiyorum Nadia...
Buna biz, kafasını cama vura vura avına ulaşamayacağını anlayan köpekbalığının hikâyesi diyoruz, yani "öğretilmiş çaresizlik." Nadia'nın hikâyesi de esasında üç aşağı beş yukarı aynı sayılır. Senin benim gibi işte.  Genç kız dünyaya gelir, ailesinden gördüklerini doğru kabul ederek büyür. Ona ne öğretilirse, hayatın doğrusu odur sanır. Sorgulamaz, çünkü sorgulamak aklına bile gelmez. Öğretilen sınırların içinde yaşar, o sınırların dışını ise tehlikeli ve yanlış kabul eder. Hepimiz o kuşağın esir kızlarıyız ya da çoğumuz esasında.
Ta ki bir gün, ilk kez gerçekten sorgulamaya başlayana kadar.
İşte o andan sonra Nadia için hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.
Çünkü insan bazen özgürlüğünün önündeki duvarın dışarıda değil, yıllardır kendi zihninin içinde örüldüğünü fark edenler kimler mi?
Sen, ben, o, siz, biz, onlar...

Öğrenmenin yaşı yok... Kafamda acabalar dolaşıyor yine bolca .
Bugün düşündürücü bir şey daha öğrendim ; içselleştirilmiş arzu.

İçselleştirilmiş arzu, bireyin toplum, kültür, aile veya medya tarafından kendisine dayatılan istek ve beklentileri, tamamen kendi özgür iradesi ve doğal isteğiymiş gibi benimsemesi durumudur. Başka bir deyişle, dışarıdan gelen bir motivasyonun zamanla kişinin kimliğinin bir parçası haline gelmesidir.
Bu kavram özellikle psikoloji, sosyoloji ve felsefede (özellikle Fransız düşünür Jacques Lacan'ın "Arzu, Ötekinin arzusudur" teziyle) sıkça tartışılır.

İçselleştirilmiş Arzunun Temel Özellikleri:

Kaynağı Dışarıdadır: İstek aslında reklamlar, toplumsal roller, din, aile veya popüler kültür tarafından üretilmiştir.

Kişi Kendi İsteği Sanır: Birey bu arzuyu o kadar derinlemesine kabul eder ki, dış etkileri fark etmez. "Bunu gerçekten ben istiyorum" diye düşünür.

Güdülenme Sağlar: Kişi bu arzuya ulaşmak için dışarıdan bir zorlama veya ödül beklemez; kendi kendini motive eder.

Çok geçmiş olsun. Umarım en yakın zamanda sağlığına kavuşursun. Hayatın bize dayattığı zorluğa rağmen dimdik sapasağlam durabiliyorsak gücümüzle de durabiliriz. Denizler Derya'lar her zaman en güçlüdür.