Son İletiler
#1
Fikirsiz Neşriyat / Yalnızlığın acısını dosta hasr...
Son İleti Gönderen Nesly Su - Bugün, 05:29 Ö.S...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
..
.
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
#2
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Gündeme dair haberler......
Son İleti Gönderen Nesly Su - Dün, 05:37 Ö.SAlıntı yapılan: Ece - 09 Eyl, 2026, 08:54 Ö.ÖÇok güzel noktalara değinmişsin. Kalemine (klavyene) sağlık
Hepsi günümüzün absürt yaşam tarzına ait bir nişanesdir @Ece
Ucundan da olsa bir şekilde bulaşıyoruz.
Amaç sorgulayabilmekten geçmeli.
Kara olan mizahı anlayabilmek ve okumak asıl gerçeğe açılan bir kapı gibidir.
...
..
.
#3
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Var git tekrar doğ da gel...
Son İleti Gönderen Nesly Su - Dün, 05:35 Ö.Sİnsan olmanın doğasında vardır ya hani, doğmak, büyümek, yaşayabildiğin kadar yaşayıp nefes alabilmek, yaşlanmak ve kaçınılmaz son. Hikaye bizim, kalem elimizde. İstediğin kadar yaz, çiz kader denilen oluşumun önüne geçemiyorsun. Kaybetmeye mahkum bir yaradılış eninde sonunda seni de içine çekiyor.
Kaybedeceksin, kaybetmeye mahkumsun insanoğlu...
Kaybedeceksin, kaybetmeye mahkumsun insanoğlu...
#4
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Var git tekrar doğ da gel...
Son İleti Gönderen Nadia - 09 Eyl, 2026, 10:25 Ö.ÖKaybetmenin en acısı bu bence ;
https://www.instagram.com/reel/DdCJNWbO9UI/?stkn=MWU4NnUxMzVxOWc4Ng==
https://www.instagram.com/reel/DdCJNWbO9UI/?stkn=MWU4NnUxMzVxOWc4Ng==
#5
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Gündeme dair haberler......
Son İleti Gönderen Ece - 09 Eyl, 2026, 08:54 Ö.ÖÇok güzel noktalara değinmişsin. Kalemine (klavyene) sağlık
#6
Fikirsiz Neşriyat / Zaman ağır ol henüz erken...
Son İleti Gönderen Nesly Su - 08 Eyl, 2026, 06:20 Ö.SZaman ağır ol henüz erken...
Ne ara geçti bunca zaman? Bazen insan gerçekten de bir gözünü açıp kapayıncaya kadar geçen bir ömrün içinde buluyor kendini. Sanki daha dün annemin, "Nesly Artık büyüdün, okula kendin de gidebilirsin," dediği o küçük kızdım. Elimde çantam, içimde dünyanın ne kadar büyük olduğuna dair hiçbir fikrim olmadan yürüdüğüm o yollar daha dün gibiydi. Şimdi aynanın karşısında duran kadına bakıyorum da, içimden sessizce soruyorum, Bu ben miyim gerçekten?
O çocuk nereye gitti, ben ne ara bu kadar büyüdüm?
Derler ya, acı çekmeyen insan hayatın ne olduğunu tam olarak bilemezmiş. Belki de doğrudur. Çünkü insan en çok taşıdığı yüklerle büyüyor, en çok kırıldığı yerlerden güçleniyor. Biz hayatın bütün ağırlığını omuzlarımızda taşırken mi geldik bu yaşa, yoksa yaş almak dediğimiz şey zaten biraz da fark etmeden eksilmek miydi? Her düşüşte biraz daha ayağa kalkmayı, her vedada biraz daha susmayı, her kayıpta biraz daha eksik yaşamayı öğrendik.
Sonra bir gün dönüp baktık ki, yıllar geçmiş, biz hâlâ yolun başında olduğumuzu sanıyoruz.
Nefes bile almadan değişiyormuş insan. Bir sabah saçlarında fark ettiğin küçücük bir beyaz, (ki onlardan epeyce mevcut artık) başka bir sabah yüzünde daha önce orada olmayan ince bir çizgi oluyor. Aynadaki yüz sana ait ama sanki yıllardır tanıdığın o çocuk yavaş yavaş uzaklaşmış. İnsan yaşlandığını başkalarının söylediği sözlerden değil, kendi gözlerinin içine baktığında anlıyor aslında. Oysa biz daha çok yaşayacaktık. Daha söyleyecek sözlerimiz, gidecek yollarımız, sevecek insanlar, başlayacak hikâyelerimiz vardı.
Peki neden hayat, tam da yaşamak isterken ömrümüzden biraz daha eksiltmeye başladı?
Belki de zamanın en acı tarafı buymuş, hiçbir yere yetişmeye çalışmıyormuşuz gibi görünürken bizi kendine yetiştiriyor. Çocukluğumuzdan gençliğimize, gençliğimizden bugünümüze kadar fark etmeden taşıyor bizi. Biz her dönemeçte biraz daha büyürken, geride bıraktığımız günlerin aslında bir daha dönmeyeceğini çok sonraları anlıyoruz. Keşke insan zamanı durdurabilseydi. Keşke bazı sabahlar hiç akşam olmasaydı, bazı insanlar hiç gitmeseydi, bazı anlar hiç eskimeseydi. Keşke hayatın en güzel yerlerinde biraz daha uzun kalabilseydik.
O yüzden, zaman... Biraz ağır olabilir misin?
Henüz bana göre çok erken.
Daha yaşayacaklarım, tamamlayacaklarım, seveceklerim var.
Daha içimde çocukluğumdan kalan o küçük kızın söylemek istediği cümleler bitmedi. Aynaya her baktığımda yalnızca geçen yılları değil, hâlâ burada olan beni de görmek istiyorum. Bırak biraz soluklanalım. Bırak hayat birkaç dakika olsun peşimizden koşmasın. Çünkü biz bu hikâyenin sonuna gelmedik daha. Sadece biraz yorulduk. Ve insan bazen yorulduğu için değil, hayatın bu kadar çabuk geçtiğini fark ettiği için durup derin bir nefes almak istiyor.
Evet, sana diyorum duyuyor musun beni?
Zaman ağır ol henüz erken...
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
..
.
Ne ara geçti bunca zaman? Bazen insan gerçekten de bir gözünü açıp kapayıncaya kadar geçen bir ömrün içinde buluyor kendini. Sanki daha dün annemin, "Nesly Artık büyüdün, okula kendin de gidebilirsin," dediği o küçük kızdım. Elimde çantam, içimde dünyanın ne kadar büyük olduğuna dair hiçbir fikrim olmadan yürüdüğüm o yollar daha dün gibiydi. Şimdi aynanın karşısında duran kadına bakıyorum da, içimden sessizce soruyorum, Bu ben miyim gerçekten?
O çocuk nereye gitti, ben ne ara bu kadar büyüdüm?
Derler ya, acı çekmeyen insan hayatın ne olduğunu tam olarak bilemezmiş. Belki de doğrudur. Çünkü insan en çok taşıdığı yüklerle büyüyor, en çok kırıldığı yerlerden güçleniyor. Biz hayatın bütün ağırlığını omuzlarımızda taşırken mi geldik bu yaşa, yoksa yaş almak dediğimiz şey zaten biraz da fark etmeden eksilmek miydi? Her düşüşte biraz daha ayağa kalkmayı, her vedada biraz daha susmayı, her kayıpta biraz daha eksik yaşamayı öğrendik.
Sonra bir gün dönüp baktık ki, yıllar geçmiş, biz hâlâ yolun başında olduğumuzu sanıyoruz.
Nefes bile almadan değişiyormuş insan. Bir sabah saçlarında fark ettiğin küçücük bir beyaz, (ki onlardan epeyce mevcut artık) başka bir sabah yüzünde daha önce orada olmayan ince bir çizgi oluyor. Aynadaki yüz sana ait ama sanki yıllardır tanıdığın o çocuk yavaş yavaş uzaklaşmış. İnsan yaşlandığını başkalarının söylediği sözlerden değil, kendi gözlerinin içine baktığında anlıyor aslında. Oysa biz daha çok yaşayacaktık. Daha söyleyecek sözlerimiz, gidecek yollarımız, sevecek insanlar, başlayacak hikâyelerimiz vardı.
Peki neden hayat, tam da yaşamak isterken ömrümüzden biraz daha eksiltmeye başladı?
Belki de zamanın en acı tarafı buymuş, hiçbir yere yetişmeye çalışmıyormuşuz gibi görünürken bizi kendine yetiştiriyor. Çocukluğumuzdan gençliğimize, gençliğimizden bugünümüze kadar fark etmeden taşıyor bizi. Biz her dönemeçte biraz daha büyürken, geride bıraktığımız günlerin aslında bir daha dönmeyeceğini çok sonraları anlıyoruz. Keşke insan zamanı durdurabilseydi. Keşke bazı sabahlar hiç akşam olmasaydı, bazı insanlar hiç gitmeseydi, bazı anlar hiç eskimeseydi. Keşke hayatın en güzel yerlerinde biraz daha uzun kalabilseydik.
O yüzden, zaman... Biraz ağır olabilir misin?
Henüz bana göre çok erken.
Daha yaşayacaklarım, tamamlayacaklarım, seveceklerim var.
Daha içimde çocukluğumdan kalan o küçük kızın söylemek istediği cümleler bitmedi. Aynaya her baktığımda yalnızca geçen yılları değil, hâlâ burada olan beni de görmek istiyorum. Bırak biraz soluklanalım. Bırak hayat birkaç dakika olsun peşimizden koşmasın. Çünkü biz bu hikâyenin sonuna gelmedik daha. Sadece biraz yorulduk. Ve insan bazen yorulduğu için değil, hayatın bu kadar çabuk geçtiğini fark ettiği için durup derin bir nefes almak istiyor.
Evet, sana diyorum duyuyor musun beni?
Zaman ağır ol henüz erken...
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
#7
Fikirsiz Neşriyat / Gündeme dair haberler...Bölüm...
Son İleti Gönderen Nesly Su - 08 Eyl, 2026, 05:45 Ö.S...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
..
.
..
.
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
#8
Fikirsiz Neşriyat / Gönlümün bahçesinde...
Son İleti Gönderen Nesly Su - 07 Eyl, 2026, 05:46 Ö.S...
..
.
..
.
Yok diye diye içimde biriktirdiğim bütün sızılar sonunda bir figana dönüştü ey gönlüm.
Ne olur artık sus biraz.
Her şeyi kendine dert edip kaderle kavga etmesen mi acaba artık?
Biliyorum, kolay değil beklemek.
Bazen insanın içindeki özlem gecenin en sessiz saatinde bile gelip göğsünün ortasına oturuyor.
Nereye baksan onu görüyorsun, neye dokunsan ona değiyor elin.
Ama kader dediğin de biraz böyle değil midir zaten?
Bazen yolları ayırır, bazen insanı kendi içine hapseder, bazen de "artık olmayacak" dedirtecek kadar uzaklaştırır.
Oysa hiçbir ayrılık sonsuza kadar sürmez derler.
Bazı ayrılıklar yalnızca kavuşmanın yolunu uzatır mı gerçekten.
Sen yine de isyan etme ey gönlüm.
Her "yok" dediğin yerde biraz daha sabret.
Bazı bekleyişlerin sonu vardır ve bazı özlemler, vuslata gebedir.
Belki bugün değil belki yarın değili.
Ama bir gün, bütün bu sızlamaların nedenini anlayacağımız bir an gelir elbet.
Şimdilik sus gönlüm...
Bırak biraz daha zaman konuşsun.
Hikayemiz ayrılıkla değil, gönlümüzün bahçesinde kavuşunca tamamlanır diyorum.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
..
.
...
..
.
Yok diye diye içimde biriktirdiğim bütün sızılar sonunda bir figana dönüştü ey gönlüm.
Ne olur artık sus biraz.
Her şeyi kendine dert edip kaderle kavga etmesen mi acaba artık?
Biliyorum, kolay değil beklemek.
Bazen insanın içindeki özlem gecenin en sessiz saatinde bile gelip göğsünün ortasına oturuyor.
Nereye baksan onu görüyorsun, neye dokunsan ona değiyor elin.
Ama kader dediğin de biraz böyle değil midir zaten?
Bazen yolları ayırır, bazen insanı kendi içine hapseder, bazen de "artık olmayacak" dedirtecek kadar uzaklaştırır.
Oysa hiçbir ayrılık sonsuza kadar sürmez derler.
Bazı ayrılıklar yalnızca kavuşmanın yolunu uzatır mı gerçekten.
Sen yine de isyan etme ey gönlüm.
Her "yok" dediğin yerde biraz daha sabret.
Bazı bekleyişlerin sonu vardır ve bazı özlemler, vuslata gebedir.
Belki bugün değil belki yarın değili.
Ama bir gün, bütün bu sızlamaların nedenini anlayacağımız bir an gelir elbet.
Şimdilik sus gönlüm...
Bırak biraz daha zaman konuşsun.
Hikayemiz ayrılıkla değil, gönlümüzün bahçesinde kavuşunca tamamlanır diyorum.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
...
..
.
#9
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Var git tekrar doğ da gel...
Son İleti Gönderen Nesly Su - 07 Eyl, 2026, 05:18 Ö.SAlıntı yapılan: Nadia - 04 Eyl, 2026, 07:00 Ö.SKayıplarım oldu benim de. Kimi gerçekten gitti. Kimi içimde öldü.
Ama en çok kendimi kaybetmekten korkuyorum şimdi. Sonra en sevdiklerimi.
Çünkü kendimi kaybedersem hepsi gidecek.
Doğarız ölürüz ve tekrar doğarız. Ruh ölümsüzdür bence. Yaptıklarımız bir sonraki hayatımızı şekillendiriyor. Hangi dünyada ne olarak doğup nasıl bir hayatımız olacağını asla bilmiyoruz. İşte cennet veya cehennem budur.
Ben buna inanıyorum. Dinler falan filanlar anlamsız kısa hayatlarımıza bir anlam yüklemek için inanç yolları. Ben hiç birine inanmıyorum artık. Çünkü hepsi insanlar tarafından uydurulmuş...
Biz insanları özel kılan şey ise aşktır. Ve bu sende sonsuz sevgili @Nesly Su
Saygıyla eğiliyorum ve tekrar kavuşmanızı diliyorum.
Ama acele etme dostum .
...
..
.
"Derdime derman bulamadım aşk dışında" diyenlere selam olsun o hâlde.
...
..
.
#10
Fikirsiz Neşriyat / Ynt: Pes-5 Facia üçlü...
Son İleti Gönderen Nesly Su - 05 Eyl, 2026, 11:55 Ö.Ö...
..
.
..
.