İlk Kıyafet Deneyimim ve Heyecanım

[edizzadeoglu@gmail.com]

Bundan 2 yıl önceydi sanırım sürekli kadın kıyafetlerine bakıp duruyorum ya diyorum ben giysem şöyle giyerim böyle giyerim atıp tutuyorum kafam da bir gün cesaret ettim dedim kendime alacağım gittim alışveriş merkezine güzel elbiselere baktım ama bir türlü gidip kasaya götüremedim o cesareti gösteremedim sonra aklıma internet den alışveriş fikri geldi çok güzel kırmızı bir elbise gördüm uzun kollu mini dar bir kırmızı elbise sepete ekledim sonra güzel bir vucut çorabı buldum böyle jartiyer tarzında gittim onu aldım siparişi bekliyorum heyecanla sürekli kargo şirketini uygulamasına bakıyorum ne zaman gelecek nerede diye sonunda geldi bende iş için şehir dışına gitmiştim. İş yeri adresime söylemiştim inşallah içindekilere bakmazlar diye içime bir korku düştü normalde direkt eve giderim ben bastım işyerine geldim kargom gelmiş aldım kalbim yerinden çıkacak koşa koşa eve gittim hiç ne yemek ne başka birşey direkt denemek istedim. Giydim ilk vücut çorabını şöyle bi aynada kendime baktım kalbim çıkacak ama sonra  o kırmızı elbiseyi giydim o kadar güzel olmuştu ki o elbise bedenimi öyle bir sardı ki ayy dedim süper gittim koşarak aynanın karşısına baktım vucut hatlarımı hiç bu kadar güzel göründüğünü düşünmemiştim. 55 kilo birşeyim ince belli falan o gün nasıl mutlu oldum bir bilseniz. Geceye kadar onunla oturdum sonra o kıyafetlerle uyuya kalmıştım. Hikayenin devamını zaman zaman sizlerle paylaşacağım okuduğunuz için teşekkür ederim.

[Derya Deniss]

O gün kalpten gitmediğine göre bir daha da gitmezsin. Ancak aynı heyecanı tekrar tekrar yaşarsın. Cross Dressing yapmanın heyecanını oldukça candan yansıtmışsın. Bir solukta noktasız virgülsüz nasıl yazdın bunları 

Biz de teşekkür ederiz.

[NevinGündoğdu]

Bekar zamanlarımda kargoyu şubeden alma seçeneğini öğrenmem paha biçilemez bir bilgiydi. Aynı hafta 5-6 kıyafet almıştım.
Hikayenin devamını bekliyoruz.

[Mona]

Ben hala her kıyafet alışımda kasaya giderken heyecanlanıyorum bazen biri görür mü korkusu yaşıyorum ama her seferinde kendimi durduramayıp alıyorum 

[edizzadeoglu@gmail.com]

Ben hala her kıyafet alışımda kasaya giderken heyecanlanıyorum bazen biri görür mü korkusu yaşıyorum ama her seferinde kendimi durduramayıp alıyorum 

Ne güzel bir his

[Nadia]

Forumda gezerken bu konuya cevap vermediğimi gördüm ve 2 satır da ben yazayım dedim .

Ben ilk ne giymiştim diye çok düşündüm ama aklıma gelmedi. Üzerinden neredeyse çeyrek yüzyıl geçmiş

30 lu yaşların başlarındaydım . Hatırladığım en net şey aldığım ağda bantları ile özellikle göğüs kıllarımı alırken hissettiğim acı. Ve ilk bacaklarımı aldığımda biri kıllı diğeri kılsız olarak etek giyip çektiğim bir kareyi unutamıyorum.

O zamanlar cep telefonları antenli ve henüz kameraları yoktu. Aldığım pilli webcam ile fotoğraflarımı çekiyordum. Hem fotoğraf makinesi hem de webcam özelliği olan çözünürlüğü 1mp bile olmayan bir kamera idi. Artık işe yaramaz diye attığım için çok pişmanım şimdi. Çünkü tek şahidimdi.
Evlenip Nadia'ya veda edip her şeyi silip attınca hepsi hayal gibi geliyor hiç yaşanmamış bir rüya gibi. Keşke fotoğrafları bir yerde saklasaydım. Çok pişmanım bu konuda da.

Geçen yıl o yıllardan tanıştığım arşivci olduğunu bildiğim CD bir arkadaşımı aradım. Sağolsun birkaç fotoğrafımı saklamış. En az muzur bir tanesini müsadenizle paylaşıyorum.

Bu eki görüntüleyemezsiniz.

O yıllarda oldukça popüler biriydim. Binlerce hayranım vardı ve kendime yahoo da basit bir site bile açmıştım. Bütün fotoğraflarımı oraya yüklüyordum. Bu da onlardan biri yani. Sohbet ortamlarında benim taklitlerime bile rastlamıştım. Ahh ahh neydi o günler. Evlenmeseydim ne olurdu düşünemiyorum bile.
Her işte bir hayır vardır diyor geçiyorum.

Gelelim şimdiye. Şimdi her gün evde tek tüm gün özgürce istediğimi giyebildiğim için eski heyecanı kalmadı pek giyinmenin süslenmenin. Hatta alışveriş bile eskisi kadar zevkli değil. Yeni aldığım bir şeyi denemek bile heyecan yaratmıyor bende. İyice yaşlandım sanırım

Sevgiler aşklar

[Nesly Su]

Forumda gezerken bu konuya cevap vermediğimi gördüm ve 2 satır da ben yazayım dedim .

Ben ilk ne giymiştim diye çok düşündüm ama aklıma gelmedi. Üzerinden neredeyse çeyrek yüzyıl geçmiş

30 lu yaşların başlarındaydım . Hatırladığım en net şey aldığım ağda bantları ile özellikle göğüs kıllarımı alırken hissettiğim acı. Ve ilk bacaklarımı aldığımda biri kıllı diğeri kılsız olarak etek giyip çektiğim bir kareyi unutamıyorum.

O zamanlar cep telefonları antenli ve henüz kameraları yoktu. Aldığım pilli webcam ile fotoğraflarımı çekiyordum. Hem fotoğraf makinesi hem de webcam özelliği olan çözünürlüğü 1mp bile olmayan bir kamera idi. Artık işe yaramaz diye attığım için çok pişmanım şimdi. Çünkü tek şahidimdi.
Evlenip Nadia'ya veda edip her şeyi silip attınca hepsi hayal gibi geliyor hiç yaşanmamış bir rüya gibi. Keşke fotoğrafları bir yerde saklasaydım. Çok pişmanım bu konuda da.

Geçen yıl o yıllardan tanıştığım arşivci olduğunu bildiğim CD bir arkadaşımı aradım. Sağolsun birkaç fotoğrafımı saklamış. En az muzur bir tanesini müsadenizle paylaşıyorum.

Bu eki görüntüleyemezsiniz.

O yıllarda oldukça popüler biriydim. Binlerce hayranım vardı ve kendime yahoo da basit bir site bile açmıştım. Bütün fotoğraflarımı oraya yüklüyordum. Bu da onlardan biri yani. Sohbet ortamlarında benim taklitlerime bile rastlamıştım. Ahh ahh neydi o günler. Evlenmeseydim ne olurdu düşünemiyorum bile.
Her işte bir hayır vardır diyor geçiyorum.

Gelelim şimdiye. Şimdi her gün evde tek tüm gün özgürce istediğimi giyebildiğim için eski heyecanı kalmadı pek giyinmenin süslenmenin. Hatta alışveriş bile eskisi kadar zevkli değil. Yeni aldığım bir şeyi denemek bile heyecan yaratmıyor bende. İyice yaşlandım sanırım

Sevgiler aşklar

...
..
.
Okurken hem hüzünlendim hem de gülümsedim açıçası.
Yıllar geçse de anıların izleri hiç silinmiyor demek ki...
Bu hepimiz için geçerrli tek kuralmış gibi görünüyor @Nadia
Fotoğraflar kaybolsa da, yaşanmışlıklar insanın yüreğinde hep kalıyor.
Belki eski heyecan yok ama bence özgürce yaşamak, istediğini giyebilmek başlı başına büyük bir mutluluk.
...
..
.

[Yeşim]

Merhaba,

İlk kıyafetleri 11 yaşında giymiştim hiç unutmuyorum. Kırmızı,sarı,turuncu,siyah puantiyeli bir etek ve gömlek takımıydı. Anneme aitti. Tabii o zamanlar doğal olarak tüy yoktu. İnce çorap ve eteğin bacaklarımda temas etmesi ve verdiği haz. Gömleğin bedenimde ki yarattığı hissi hiç ama hiç unutamadım. Neden giydiğim hakkında en ufak bir fikrim yok ama çok hoşuma gitmişti ve kadın olmak istemiştim. O günden  sonra dolapta ne varsa denedim. Hepsinin üzerimde bıraktığı etki farklıydı. O ilkleri hala hissediyorum ara sıra.

[Derya Deniss]

Ben hep duygusal tarafında yer aldım bu hadiselerin. Belli bir yaşa erişince cd diye bir kavramla karşılaştım. İnanın bilmiyordum. Bu forumdan önce üye olduğum yerlerde bu canlarla tanıştım. Anlamaya öğrenmeye çalıştım, empati yaptım. Dinleme tarafında yerimi aldım. Neden cross giyiniyorlardı, ne hissediyorlardı ? Cevabı binlerce sebebe dayanıyordu. Benim düşünceme göre sadece iki cinsiyet vardı, kadınlar ve erkekler. Kadın, kadın kıyafeti giyinir ve bunu sorgulamazdı. Erkek de aynı davranışı sergilerdi, arası olmazdı. sabah yatağından kalkan bir kadın, dur bakayım ben kadın kıyafetlerimi giymeliyim şeklinde bir düşünceye girmezdi. Ben böyle bilirdim.

Her şeye rağmen farklı düşünen ve giyinen insanlar olduğunu artık görebiliyordum. Cross Dresser lerin varlığı ve var olduğu gerçeği ile yüzleştim. Bununla barışık yaşama mecburiyeti de bir gerçeklik kazandı zamanla. Aynı kazanda kaynamasakta yan yana kazanlarda kaynayan benzerlerdik biz. Trans gender bireyler ile cross dresserler aynı mutfaktan servis ediliyordu. Hangisi hangisinin var oluş sebebi idi bu ayrı bir konu olur canlarım.

Şimdi ilk deneyime geleyim çok uzattım. Bende böyle bir hatırat yok. Varsa yoksa tek bildiğim kimliğimi giydirmenin, tek yolunun hormonlar olduğuna olan inancım ile tek giysim bu olmuştur.

Teşekkürler okuyan...