Onun yokluğunda bile...

[Nesly Su]

Gözlerimde bin bir umutla bakıyorum uzaklara. Bazen neye baktığımı ben bile bilmiyorum, sanki gözlerim benden önce inanmak istiyor. Düşüncelerim artık rayına oturmuş gibi, en azından öyle sanıyorum. Aklım diyor ki: Gelmeyecek. Kalbim ise inatla susuyor, inkâr etmiyor ama kabullenmiyor da. Ben yine de onu yaşatıyorum, her anımda, her küçük ayrıntıda, farkında olmadan. Belki de asıl görmem gereken gerçeği, kendime bile itiraf edemediğim için bu kadar yoruluyorum.
Böyle zamanlarda zihnim bulanıklaşıyor. Düşüncelerim özümden uzaklaşır gibi oluyor, sanki kendime dışarıdan bakıyorum. Ne yaşadığımı biliyorum ama hissedemiyorum. Derken bir fotoğraf çıkıyor önüme, eski, solmuş ama hâlâ canlı. O an her şey başladığı yere geri dönüyor. Zaman katlanıyor, mesafeler anlamını yitiriyor. Bir dejavu hissi sarıyor içimi, sanki bu anı daha önce defalarca yaşamışım gibi.
Bir bakmışım o yanı başımda. Sessizce duruyor, hiçbir şey söylemeden beni izliyor. Nefesini hissediyorum, kokusu burnuma geliyor  tanıdık, güvenli, insanın içini acıtan cinsten. Gerçekle hayal arasındaki çizgi silikleşiyor. Elimi uzatsam dokunacakmışım gibi, gözlerimi kapasam kaybolacakmış gibi. O an anlıyorum, gitmemiş aslında, sadece başka bir yerde yaşamaya devam etmiş içimde.
Ve ben, her seferinde olduğu gibi, yine aynı yerden başlıyorum hayata. Kırık bir yerden ama samimi. Sessizce, "Seni özledim" diyorum içimden. Bu cümleyle ayağa kalkıyorum. Büyük kararlar almıyorum, dünyayı değiştirmiyorum. Sadece nefes alıyorum, yürümeye devam ediyorum. Çünkü bazı özlemler insanı geride bırakmaz, insanı hayatta tutuyormuş.
Ve ben, onun yokluğunda bile, onunla yaşamayı öğrenerek devam ediyorum.
...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

[Buse Ostujk]

Bazen insanları anlamaya çabalıyorum .. çabam yetersiz kalıyor her seferinde .. Samimi olmaya çabalıyorum tüm içtenliğimle ama zaman tüm kavramları ile benden daha üstün olduğunu gösteriyor hayatın .. Biliyorum yanlış yapan benim .. insanlarla amaçsız samimi sohbet edebilmek çok güzel ve geriye dönüp baktığımda bu masum anıları yaşamış olmanın mutluluğu kalıyor elimizde . işte bunun için teşekkür ediyorum zamana .. Rüzgar beni her seferinde bir yerden alıp bir yere savuruyor .. her hayata kısa dokunabiliyorum belki ama geri dönüp baktığımda uzun vakitler geçirmek istediğim mutlu anılarımızı paylaştığımız insanların zamanla yavaşça yaşlanabildiklerini ve ruhlarının derinliklerinin değiştiğini fark edebiliyorum ..

Geçmişimdeki insanlar bir şekilde zamanla uzaklaşmak zorunda kaldığımız sebeplerden sonra karşılaşıyorsak eğer ''sen hiç yaşlanmamışsın , bu nasıl olabilir'' diye konuşurlar .. Yaşanmışlıkları onları yıpratırken hayat rüzgarla birleşip beni her seferinde oradan oraya savurdu ve ben mutluluğu aramayı çoktan bırakmışken önüme çıkardığı fırsatlara ise küçük bir tebessümle masumca gülümseyebildim sadece .. tıpkı bir kedi yavrusunun sevimliliğini izler gibi ..

Günler elbette rutin olmamalı , Gereksiz macera peşinde koşamadım hiç , lakin karşıma çıkan insanların sohbetinden asla kaçmadım ..

Şimdilerde aynaya bakıyorum da .. bende yaşlanmaya başladım .. düşünsenize bir süredir çırpınıyorum .. şimdilerde sohbet etmek istesem de insanlar sohbetimden uzak duruyorlar .. galiba insanları incitiyorum diye düşünmeye başladım .. hal bu ki önceleri herkese umut aşlayabiliyordum ve çabaladıkça başarabildiklerini gördüklerinde gözlerinin içindeki cıvıldayan ışıltıyı görmenin gururu .. belkide beni yaşlandırmayan bu ışıltıyı görebilmekti .. son zamanlarda göremiyorum çünkü bu ışıltılı gözleri ..

Hayatının akışında sende rüzgarı hisset .. parklarda yürürken hayatın akışını gözlemlemelisin .. belki ilerleyen zamanlarda karşına çıkan insanlarla sohbet ettikçe onların ışıltılı parıldayan gözleri sana da dokunur ..

[Nesly Su]

Buseciğim söylediklerine %100 katılıyorum özellikle hayatın bizi bir yerden başka bir yere savunması ile alakalı olan kısmına ve Aynaya yansıyan onca güzelliğin yıllar geçtikten sonra nasıl da solduğuna birebir kendimde şahit oluyorum.
Hayat işte diyorum sadece.
Yazdıklarını okuyorum her kelimesine her satırın altına imzamı atarım.
Ama demem o ki biz Aslında Hayata çok erken gelmişiz bir 10 sene Hadi bilemedin 15 sene daha geç gelmiş olsaydık çok daha farklı yerlerde kendimizi görebilirdik.
Bu söylediğin biraz umutsuz gibi görünse de şu anki kazançlarımız ve buradaki ortamımız bile bizim için bulunmaz bir nimettir.
Daha daha güzel anları paylaşmak için çokça birlikte olup beraber vakit geçirmek en mantıklısı.
Elbette bu söylediğimde imkanlar dahilinde olan bir durum.
İnsanın kendisi gibi aynı duyguları paylaşan kişilerle Dört Duvar Arasında bir şeyler paylaşabilmesi ne mutlu bir durum.
Tüm dostlarımızın çevremizde umduklarını bir şekilde bulmalarını temenni ediyorum.