Niçinsiz varlıklar...

[Nesly Su]

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

...
..
.

[Derya Deniss]

Sabır ve yardım, araları açık iki kelime-midir yoksa birbirleri ile bağıntılı iki aşık mıdır ?

Sabır kişisel, yardım da kendine yardım ise burada sabır beklemek değil, sukunet halidir. Eski sözdür, sabır genişliğin ( Ferah ) anahtarıdır. Dinginlik hali ruhun temiz sentezi için şarttır. Yoksa dediğin gibi @Nesly su öfke galip gelir.

Daha öncede kullandığım bir cümle : Her şey aslına kehrubadır. Ruh aslını arar, biraz kulak kesilen anlar hisseder bunu. Bu arayış hali hep sürer. O güne kadar sürer.

Her şey big bang le başladı, yalnızlık ve bilinmeye açlık. İnananlar, sevgi üzerine kurulan evrenin diğer bir hususu olan, bilinmeyi sevdim hükmünü bilir. Ya insan, insanın ruhu ?

İşin komik mi desem, traji-komik mi desem, bu konuda en aç kesim, en yalnız kesim, en bilinmeye muhtaç kesim kim mi ? Ruhlarını aydınlıktan daha aydınlığa ulaştırmaya çalışanlardan birileri de kim mi ?
Cevabı sizlerde SU Halkı !!! Bilinmeyi ve bildirmeyi sevdiniz değil mi ? Bunu hissedin ve bir kez daha düşünelim derim ...

Teşekkürler @Nesly su

[Duygu Selinoğlu]

İllüstrasyonlar çok güzel, içerik çok duygulu, çok güzel bir paylaşım.

[Derya Deniss]

İllüstrasyonlar çok güzel, içerik çok duygulu, çok güzel bir paylaşım.

Ne yaparsan yap aşkla yap derler, değil mi @Duygu Selinoğlu ...
@Nesly su eline kalemi aldığında kalbi ile şekillendiriyor. Eline yüreğine sağlık @Nesly su
O bizim Leyla-mız Mecnun-umuz.

[Nesly Su]

Sabır ve yardım, araları açık iki kelime-midir yoksa birbirleri ile bağıntılı iki aşık mıdır ?

Sabır kişisel, yardım da kendine yardım ise burada sabır beklemek değil, sukunet halidir. Eski sözdür, sabır genişliğin ( Ferah ) anahtarıdır. Dinginlik hali ruhun temiz sentezi için şarttır. Yoksa dediğin gibi @Nesly su öfke galip gelir.

Daha öncede kullandığım bir cümle : Her şey aslına kehrubadır. Ruh aslını arar, biraz kulak kesilen anlar hisseder bunu. Bu arayış hali hep sürer. O güne kadar sürer.

Her şey big bang le başladı, yalnızlık ve bilinmeye açlık. İnananlar, sevgi üzerine kurulan evrenin diğer bir hususu olan, bilinmeyi sevdim hükmünü bilir. Ya insan, insanın ruhu ?

İşin komik mi desem, traji-komik mi desem, bu konuda en aç kesim, en yalnız kesim, en bilinmeye muhtaç kesim kim mi ? Ruhlarını aydınlıktan daha aydınlığa ulaştırmaya çalışanlardan birileri de kim mi ?
Cevabı sizlerde SU Halkı !!! Bilinmeyi ve bildirmeyi sevdiniz değil mi ? Bunu hissedin ve bir kez daha düşünelim derim ...

Teşekkürler @Nesly su

...
..
.
Ruh, özüne dönme arzusuyla yanıp tutuşur;
bu arayış, insanın kendi benliğini, varoluşunun temelini keşfetme çabasını yansıtır.

Her bir adım, geçmişin izleriyle geleceğin umutlarını bir araya getirir.
İnsanın içindeki bu derin yolculuk, aslında bir nevi kendini yeniden bulma serüvenidir.
Zamanla kaybolan değerler, unutulan hisler ve bastırılan duygular,
ruhun bu arayışıyla birer birer gün yüzüne çıkar.
Öz benliğe rücu etmek, insanın kendisiyle barıştığı, huzura erdiği bir anı temsil eder her nedense.
Bu süreçte karşılaşılan zorluklar ve engeller, aslında ruhun daha da güçlenmesini sağlar.
Çünkü her dönüş, insanı biraz daha kendine yaklaştırır;
her arayış, insanın özünü biraz daha aydınlatır.
...
..
.

İllüstrasyonlar çok güzel, içerik çok duygulu, çok güzel bir paylaşım.

...
..
.
Kaybolan gençlik mi, yoksa hayatın kendisi mi, belki de bir zamanlar içimizi ısıtan o saf aşk mı?
Hangisinin peşinden koştuğumu, hangisini yitirdiğimi bilemeden oturdum masaya,
kalemi elime aldım ve yazmaya başladım.
Zamanın akışında kaybolan anılar, geçmişin tozlu sayfalarına gömülen hayaller
birer birer gözümün önünden geçiyor.
İnsan bazen durup düşünmeden edemiyor;
gerçekten neyin peşindeydim, neyi arıyordum?
Belki de aradığım şey hiçbir zaman elimde olmayan ama hep var sandığım bir duyguydu.
Şimdi ise sadece bir boşluk hissi, bir eksiklik var içimde.
Hayatın karmaşasında kaybolan ben miyim, yoksa hayat mı benden uzaklaştı?
Sorular soruları doğururken, cevaplar bir türlü çıkmıyor karşıma.
Ama yine de yazıyorum, çünkü kelimeler belki de ruhumdaki bu karmaşayı çözmenin tek yolu bence.
...
..
.

İllüstrasyonlar çok güzel, içerik çok duygulu, çok güzel bir paylaşım.

Ne yaparsan yap aşkla yap derler, değil mi @Duygu Selinoğlu ...
@Nesly su eline kalemi aldığında kalbi ile şekillendiriyor. Eline yüreğine sağlık @Nesly su
O bizim Leyla-mız Mecnun-umuz.

...
..
.
Kimi zaman bulduğunu sandığın şey, aslında elinden kayıp gitmek için gelmiştir sana.
Tıpkı Leyla ile Mecnun'un hikâyesindeki gibi,
aşkın peşinde koşarsın,
hayaller kurarsın,
ama kaderin cilvesi seni bambaşka bir sona ulaştırır.
Belki de bu yüzden dost meclisleri vardır;
insanın yaralarını sarmak, dertleşmek,
hikâyelerini paylaşmak için.
Herkesin bir Leyla'sı, bir Mecnun'u vardır içinde saklı.
Ama önemli olan, kaybettiklerinle değil, elinde kalanlarla yaşamayı öğrenmektir.

Çünkü hayat, niçinsiz de her şeye rağmen devam eder ve dostlarla paylaşılan anılar, insanın yüreğine teselli olur.
...
..
.

[Nadia]

Niçinsiz değiliz bence. Niçinler çok ama cevap yok .

Muhteşem yazınıyı okuduğumda yine küçüklüğüme gittim @Nesly Su
Evet varoluşumuzun  nedeni nedir ?
Ben neyim ? İnsan nedir ? Dünya nedir ? Evren nedir ? Neden ?
Ben bu soruları ilkokul yıllarımda sormuştum kendime.
Antakya'nın en eski , o arabaların bile geçemediği daracık sokaklarından birindeydi evimiz. Fransızların yaptığı eski bir manastırın bir parçasıydı sanırım eski bahçeli ahşap evimiz. Çok yakınımızda hem cami hem de kilise vardı. Ezan ve çan sesleri ile büyüdük o eski evde. Tüm inançlara dinlere mezheplere saygılı olmayı , önce insan demeyi çekirdekten öğrendim yani.

Bu eki görüntüleyemezsiniz.

İlk okul kaçıncı sınıftım hiç hatırlamıyorum. Bir gün evde tek başımayım ve üst katta yatağımda sırt üstü yatıyordum.
Ben neyim , insan nedir ,  dünya nedir , evren nedir ve neden dünyaya geldim sorularını üst üste sormaya başlamıştım kendime.
Gözlerimi tavana dikmiş cevap veremediğim bu soruları kendime sorarken bir şey oldu.
Tavana doğru yükseldiğimi ve dünya ile bağımın yavaşça kesildiğini hissettim. Gözlerim açık ve tavan bana yaklaşıyordu sürekli. Gidiyordum bir yerlere ... Geri dönemeyeceğimi düşünüp sorduğum bu sorulara kendi kendime saçma da olsa panikle cevaplar veriyordum. Yatağımı tekrar hissettiğimde nefes nefese kalmıştım. Bir daha bunu yapmadım. Gerçekten çok korkmuştum.
Şimdi ise  devam etseydim ne olurdu diye merak ediyorum doğrusu.
Ruhumuzun ve evrenin sırlarını çözebilmek için oralara dalmak gerekiyor sanırım.

[Nesly Su]

Niçinsiz değiliz bence. Niçinler çok ama cevap yok .

Muhteşem yazınıyı okuduğumda yine küçüklüğüme gittim @Nesly Su
Evet varoluşumuzun  nedeni nedir ?
Ben neyim ? İnsan nedir ? Dünya nedir ? Evren nedir ? Neden ?
Ben bu soruları ilkokul yıllarımda sormuştum kendime.
Antakya'nın en eski , o arabaların bile geçemediği daracık sokaklarından birindeydi evimiz. Fransızların yaptığı eski bir manastırın bir parçasıydı sanırım eski bahçeli ahşap evimiz. Çok yakınımızda hem cami hem de kilise vardı. Ezan ve çan sesleri ile büyüdük o eski evde. Tüm inançlara dinlere mezheplere saygılı olmayı , önce insan demeyi çekirdekten öğrendim yani.

Bu eki görüntüleyemezsiniz.

İlk okul kaçıncı sınıftım hiç hatırlamıyorum. Bir gün evde tek başımayım ve üst katta yatağımda sırt üstü yatıyordum.
Ben neyim , insan nedir ,  dünya nedir , evren nedir ve neden dünyaya geldim sorularını üst üste sormaya başlamıştım kendime.
Gözlerimi tavana dikmiş cevap veremediğim bu soruları kendime sorarken bir şey oldu.
Tavana doğru yükseldiğimi ve dünya ile bağımın yavaşça kesildiğini hissettim. Gözlerim açık ve tavan bana yaklaşıyordu sürekli. Gidiyordum bir yerlere ... Geri dönemeyeceğimi düşünüp sorduğum bu sorulara kendi kendime saçma da olsa panikle cevaplar veriyordum. Yatağımı tekrar hissettiğimde nefes nefese kalmıştım. Bir daha bunu yapmadım. Gerçekten çok korkmuştum.
Şimdi ise  devam etseydim ne olurdu diye merak ediyorum doğrusu.
Ruhumuzun ve evrenin sırlarını çözebilmek için oralara dalmak gerekiyor sanırım.

...
..
.
Uzun uzadıya yazamıyorum bazı şeyleri...
Halbuki ki çenesi düşük birisi olarak tanınıyorum.
Tek diyebileceğim her yaşın anemisi oluyor insan...
Hayat olgunlaştırır insanı ve de yaşadıkları.
Ve ben olgusundan sıyrılmaya başlar kimim? neyim? neden geldim bu dünyaya? asıl amacım ne? Derse insan olmaya başlamış demektir.
Nicinsiz yaşadıklarını nitelikli hale getirmenin adımını atmışsın  dersin...

[Buse Ostujk]

Ben fena kayboldum ruhumun derinliklerinde .. Çıkmak için çırpınırken , duvardan duvara vurarak geçti ömrüm , Tam ''bir umudum var mı?'' diye ağlarken rüzgar aldı götürdü bir yerlere , Hep rüzgar değil tabi , kimi zaman savrulduysam , kimi zaman turnaklarımı parçalayarak kazıdım bir şeyler için , ama hep dönüp baktığımda yine ayn yerde , ruhumun derinliklerinde yeniden kayboluşumu gördüm . Virgül değil eğildiğimiz hayatımın esleriydi savurduğum yıllarım ..

[Derya Deniss]

Ben fena kayboldum ruhumun derinliklerinde .. Çıkmak için çırpınırken , duvardan duvara vurarak geçti ömrüm , Tam ''bir umudum var mı?'' diye ağlarken rüzgar aldı götürdü bir yerlere , Hep rüzgar değil tabi , kimi zaman savrulduysam , kimi zaman turnaklarımı parçalayarak kazıdım bir şeyler için , ama hep dönüp baktığımda yine ayn yerde , ruhumun derinliklerinde yeniden kayboluşumu gördüm . Virgül değil eğildiğimiz hayatımın esleriydi savurduğum yıllarım ..

Ben burada bir durdum. Ne kadar kalırım öylece bilemem 

[Nesly Su]

Ben fena kayboldum ruhumun derinliklerinde .. Çıkmak için çırpınırken , duvardan duvara vurarak geçti ömrüm , Tam ''bir umudum var mı?'' diye ağlarken rüzgar aldı götürdü bir yerlere , Hep rüzgar değil tabi , kimi zaman savrulduysam , kimi zaman turnaklarımı parçalayarak kazıdım bir şeyler için , ama hep dönüp baktığımda yine ayn yerde , ruhumun derinliklerinde yeniden kayboluşumu gördüm . Virgül değil eğildiğimiz hayatımın esleriydi savurduğum yıllarım ..

...
..
.
Kaybolduk, evet ama kimi zaman, umutsuzuz ama bazen ve çaba hi. bir zaman son bulmayacak.
insanız ve kendimizle mücadelemiz çok etkileyici bir şekilde hala devam ediyor...
...
..
.